Το πρώτο δομικό γεγονός είναι ο δεσμός O–O: H–O–O–H.
Στο υπεροξείδιο το οξυγόνο έχει βαθμίδα οξείδωσης −1 και όχι −2 όπως στο νερό.
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου είναι H₂O₂, μοριακή ένωση με άμεσο απλό δεσμό οξυγόνου–οξυγόνου. Ο δεσμός O–O το διακρίνει από το νερό και επηρεάζει έντονα τη χημεία οξειδοαναγωγής και την τάση αποσύνθεσης.
Ο τύπος H₂O₂ μόνος του δεν δείχνει τη συνδεσιμότητα· ο σκελετός H–O–O–H δείχνει καθαρά ότι τα δύο άτομα οξυγόνου συνδέονται άμεσα.
Στο υπεροξείδιο το οξυγόνο έχει βαθμίδα οξείδωσης −1 και όχι −2 όπως στο νερό.
Στην αέρια φάση το H₂O₂ έχει μη επίπεδη διαμόρφωση ισορροπίας γύρω από τον δεσμό O–O.
Τα μόρια πάλλονται και περιστρέφονται, επομένως το σχέδιο δεν είναι άκαμπτο αντικείμενο αλλά μοντέλο της προτιμώμενης γεωμετρίας.
Η συνολική αντίδραση 2 H₂O₂ → 2 H₂O + O₂ είναι δυσαναλογοποίηση: το οξυγόνο του υπεροξειδίου καταλήγει στις βαθμίδες −2 και 0.
Ο ρυθμός επηρεάζεται έντονα από καταλύτες, επιφάνειες, φως, θερμοκρασία και συγκέντρωση.
| Τύπος | H₂O₂ |
|---|---|
| Αριθμός μητρώου CAS | 7722-84-1 |
| PubChem CID | 784 |
| Πρότυπο InChI | InChI=1S/H2O2/c1-2/h1-2H |
| Κανονικό SMILES | OO |
Στον δεσμό O–O τα όμοια άτομα μοιράζονται ισότιμα τα ηλεκτρόνια για τον υπολογισμό της βαθμίδας οξείδωσης· οι δεσμοί O–H δίνουν τελικά −1.
Όχι. Ανάλογα με τον αντιδρώντα και τις συνθήκες μπορεί είτε να οξειδωθεί είτε να αναχθεί.
Όχι. Η συγκέντρωση ορίζεται με συγκεκριμένη σύμβαση μάζας ή όγκου.