Metalurgia i stal
Dodatek tego pierwiastka lub jego związków może zmieniać twardość, wytrzymałość, odporność korozyjną, temperaturę topnienia albo zachowanie materiału w wysokiej temperaturze.
Żelazo to pierwiastek o liczbie atomowej 26 (Fe), położony w okresie 4, grupie 8 i bloku d. Stan odniesienia w temperaturze pokojowej: ciało stałe. Konfiguracja elektronowa: [Ar] 3d6 4s2.
W metalach przejściowych elektrony podpowłoki d mogą uczestniczyć w tworzeniu wiązań i stabilizować różne stopnie utlenienia. To źródło bogatej chemii kompleksów, barw i właściwości katalitycznych.
Konfiguracja elektronowa atomu to [Ar] 3d6 4s2. Liczba i energia elektronów walencyjnych wpływają na tworzenie wiązań, typowe stopnie utlenienia oraz podobieństwa z sąsiednimi pierwiastkami.
Żelazo tworzy przede wszystkim związki na stopniach utlenienia +2 i +3. Ważne są tlenki, wodorotlenki, sole i związki koordynacyjne; w materiałach metalicznych kluczowe znaczenie mają stopy żelaza.
W temperaturze pokojowej stanem odniesienia jest ciało stałe. Podawana gęstość wynosi 7.874 g/cm³. Temperatura topnienia wynosi 1 811 K (1 538 °C). Temperatura wrzenia wynosi 3 134 K (2 861 °C). Ciśnienie, czystość próbki i struktura krystaliczna mogą wpływać na mierzone właściwości fizyczne.
W praktyce najważniejsze konteksty występowania i zastosowań to: Metalurgia i stal, Budownictwo oraz Biologia.
Dodatek tego pierwiastka lub jego związków może zmieniać twardość, wytrzymałość, odporność korozyjną, temperaturę topnienia albo zachowanie materiału w wysokiej temperaturze.
W materiałach użytkowych wykorzystuje się trwałość, reaktywność lub właściwości mechaniczne i cieplne związków tego pierwiastka.
Pierwiastek lub jego związki uczestniczą w procesach biologicznych albo dostarczają składników potrzebnych organizmom i roślinom; znaczenie zależy od dawki i formy chemicznej.
Pierwiastek znajduje się w okresie 4 i grupie 8. W jego rzeczywistym otoczeniu w układzie okresowym widać między innymi: Mangan, Żelazo, Kobalt, Technet, Ruten, Rod. Porównanie tych pozycji pomaga zrozumieć zmiany promienia atomowego, energii jonizacji, elektronów walencyjnych i sposobów tworzenia wiązań.
Wartości opisują pierwiastek lub atom obojętny tam, gdzie ma to zastosowanie. Dane fizyczne mogą zależeć od odmiany alotropowej, ciśnienia i warunków pomiaru.
Pierwiastek albo materiały go zawierające były znane i wykorzystywane już w starożytności, na długo przed powstaniem nowoczesnej teorii atomowej. Dawne zastosowania, późniejsze rozpoznanie chemiczne i współczesna definicja przez liczbę atomową to odrębne etapy historii.
Standardowa masa atomowa wynosi 55.845(2). Wartość ta odnosi się do składu izotopowego naturalnego materiału ziemskiego, a nie do masy jednego konkretnego atomu.
Pierwiastek ma co najmniej jeden trwały izotop. Izotopy mają tę samą liczbę protonów, lecz różną liczbę neutronów, dlatego zachowują tożsamość chemiczną pierwiastka, ale różnią się masą atomową.
Ryzyko zależy od postaci chemicznej, dawki i drogi narażenia. Czysty pierwiastek, jego jony i związki mogą mieć bardzo różne działanie biologiczne i środowiskowe, dlatego należy korzystać z danych bezpieczeństwa dla konkretnej substancji.