Biżuteria
Znaczenie mają wygląd, odporność na korozję, podatność na obróbkę i właściwości stopów, dzięki którym materiał nadaje się do trwałych przedmiotów użytkowych.
Złoto to pierwiastek o liczbie atomowej 79 (Au), położony w okresie 6, grupie 11 i bloku d. Stan odniesienia w temperaturze pokojowej: ciało stałe. Konfiguracja elektronowa: [Xe] 4f14 5d10 6s1.
W metalach przejściowych elektrony podpowłoki d mogą uczestniczyć w tworzeniu wiązań i stabilizować różne stopnie utlenienia. To źródło bogatej chemii kompleksów, barw i właściwości katalitycznych.
Konfiguracja elektronowa atomu to [Xe] 4f14 5d10 6s1. Liczba i energia elektronów walencyjnych wpływają na tworzenie wiązań, typowe stopnie utlenienia oraz podobieństwa z sąsiednimi pierwiastkami.
Złoto jest mało reaktywnym metalem, ale tworzy związki przede wszystkim na stopniach utlenienia +1 i +3, w tym kompleksy wykorzystywane w chemii i technologii materiałowej.
W temperaturze pokojowej stanem odniesienia jest ciało stałe. Podawana gęstość wynosi 19.3 g/cm³. Temperatura topnienia wynosi 1 337 K (1 064 °C). Temperatura wrzenia wynosi 3 243 K (2 970 °C). Ciśnienie, czystość próbki i struktura krystaliczna mogą wpływać na mierzone właściwości fizyczne.
W praktyce najważniejsze konteksty występowania i zastosowań to: Biżuteria, Elektronika oraz Technologie kosmiczne.
Znaczenie mają wygląd, odporność na korozję, podatność na obróbkę i właściwości stopów, dzięki którym materiał nadaje się do trwałych przedmiotów użytkowych.
W elektronice wykorzystuje się jego przewodnictwo, właściwości półprzewodnikowe, odpowiedź optyczną albo stabilność chemiczną w cienkich warstwach i elementach urządzeń.
W zastosowaniach lotniczych i kosmicznych liczą się przede wszystkim mała masa, wytrzymałość, odporność cieplna lub stabilność materiału w wymagających warunkach.
Pierwiastek znajduje się w okresie 6 i grupie 11. W jego rzeczywistym otoczeniu w układzie okresowym widać między innymi: Pallad, Srebro, Kadm, Platyna, Złoto, Rtęć. Porównanie tych pozycji pomaga zrozumieć zmiany promienia atomowego, energii jonizacji, elektronów walencyjnych i sposobów tworzenia wiązań.
Wartości opisują pierwiastek lub atom obojętny tam, gdzie ma to zastosowanie. Dane fizyczne mogą zależeć od odmiany alotropowej, ciśnienia i warunków pomiaru.
Pierwiastek albo materiały go zawierające były znane i wykorzystywane już w starożytności, na długo przed powstaniem nowoczesnej teorii atomowej. Dawne zastosowania, późniejsze rozpoznanie chemiczne i współczesna definicja przez liczbę atomową to odrębne etapy historii.
Standardowa masa atomowa wynosi 196.966570(4). Wartość ta odnosi się do składu izotopowego naturalnego materiału ziemskiego, a nie do masy jednego konkretnego atomu.
Pierwiastek ma co najmniej jeden trwały izotop. Izotopy mają tę samą liczbę protonów, lecz różną liczbę neutronów, dlatego zachowują tożsamość chemiczną pierwiastka, ale różnią się masą atomową.
Ryzyko zależy od postaci chemicznej, dawki i drogi narażenia. Czysty pierwiastek, jego jony i związki mogą mieć bardzo różne działanie biologiczne i środowiskowe, dlatego należy korzystać z danych bezpieczeństwa dla konkretnej substancji.