Elektronika
W elektronice wykorzystuje się jego przewodnictwo, właściwości półprzewodnikowe, odpowiedź optyczną albo stabilność chemiczną w cienkich warstwach i elementach urządzeń.
Tal to pierwiastek o liczbie atomowej 81 (Tl), położony w okresie 6, grupie 13 i bloku p. Stan odniesienia w temperaturze pokojowej: ciało stałe. Konfiguracja elektronowa: [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p1.
W grupie 13 na zewnętrznej powłoce znajdują się trzy elektrony walencyjne. W dół grupy rośnie charakter metaliczny, a znaczenie stopnia utlenienia +1 zwiększa się dla cięższych pierwiastków.
Konfiguracja elektronowa atomu to [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p1. Liczba i energia elektronów walencyjnych wpływają na tworzenie wiązań, typowe stopnie utlenienia oraz podobieństwa z sąsiednimi pierwiastkami.
W chemii grupy 13 ważne są tlenki, halogenki oraz związki kowalencyjne i jonowe na dodatnich stopniach utlenienia. W dół grupy rośnie charakter metaliczny.
W temperaturze pokojowej stanem odniesienia jest ciało stałe. Podawana gęstość wynosi 11.85 g/cm³. Temperatura topnienia wynosi 577 K (303.9 °C). Temperatura wrzenia wynosi 1 746 K (1 473 °C). Ciśnienie, czystość próbki i struktura krystaliczna mogą wpływać na mierzone właściwości fizyczne.
W praktyce najważniejsze konteksty występowania i zastosowań to: Elektronika, Optyka oraz Badania naukowe.
W elektronice wykorzystuje się jego przewodnictwo, właściwości półprzewodnikowe, odpowiedź optyczną albo stabilność chemiczną w cienkich warstwach i elementach urządzeń.
Jego związki zmieniają właściwości szkła, ceramiki lub materiałów optycznych — między innymi współczynnik załamania, odporność cieplną, twardość albo zakres przepuszczanych długości fali.
Próbki i związki tego pierwiastka wykorzystuje się w badaniach właściwości atomowych, materiałowych i chemicznych oraz do testowania modeli teoretycznych.
Pierwiastek znajduje się w okresie 6 i grupie 13. W jego rzeczywistym otoczeniu w układzie okresowym widać między innymi: Kadm, Ind, Cyna, Rtęć, Tal, Ołów. Porównanie tych pozycji pomaga zrozumieć zmiany promienia atomowego, energii jonizacji, elektronów walencyjnych i sposobów tworzenia wiązań.
Wartości opisują pierwiastek lub atom obojętny tam, gdzie ma to zastosowanie. Dane fizyczne mogą zależeć od odmiany alotropowej, ciśnienia i warunków pomiaru.
Odkrycie pierwiastka wiąże się z osobą lub zespołem: William Crookes. Rozpoznanie nowego pierwiastka, uzyskanie czystej próbki i późniejsze przypisanie współczesnej liczby atomowej nie zawsze następowały w tym samym czasie.
Standardowa masa atomowa jest podawana jako przedział [204.382, 204.385]. Udziały izotopów w naturalnych próbkach mogą się nieznacznie różnić, dlatego pojedyncza wartość dziesiętna nie oddawałaby rzeczywistej zmienności.
Pierwiastek ma co najmniej jeden trwały izotop. Izotopy mają tę samą liczbę protonów, lecz różną liczbę neutronów, dlatego zachowują tożsamość chemiczną pierwiastka, ale różnią się masą atomową.
Niektóre postacie chemiczne tego pierwiastka mogą być toksyczne lub niebezpieczne przy wdychaniu, połknięciu albo długotrwałym kontakcie. Ocena ryzyka musi dotyczyć konkretnego związku i warunków narażenia.