Baterie i akumulatory
W tym zastosowaniu wykorzystuje się zdolność materiału do magazynowania, przekazywania lub wytwarzania energii dzięki reakcjom chemicznym albo przemianom jądrowym.
Ołów to pierwiastek o liczbie atomowej 82 (Pb), położony w okresie 6, grupie 14 i bloku p. Stan odniesienia w temperaturze pokojowej: ciało stałe. Konfiguracja elektronowa: [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p2.
Pierwiastki grupy 14 mają cztery elektrony walencyjne. U lżejszych członów szczególnie ważne są wiązania kowalencyjne, a w dół grupy wyraźnie rośnie charakter metaliczny.
Konfiguracja elektronowa atomu to [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p2. Liczba i energia elektronów walencyjnych wpływają na tworzenie wiązań, typowe stopnie utlenienia oraz podobieństwa z sąsiednimi pierwiastkami.
Pierwiastki grupy 14 tworzą tlenki, halogenki, wodorki i wiele związków kowalencyjnych. W dół grupy rośnie znaczenie niższego stopnia utlenienia +2 i charakter metaliczny.
W temperaturze pokojowej stanem odniesienia jest ciało stałe. Podawana gęstość wynosi 11.34 g/cm³. Temperatura topnienia wynosi 600.6 K (327.5 °C). Temperatura wrzenia wynosi 2 022 K (1 749 °C). Ciśnienie, czystość próbki i struktura krystaliczna mogą wpływać na mierzone właściwości fizyczne.
W praktyce najważniejsze konteksty występowania i zastosowań to: Baterie i akumulatory, Osłony przed promieniowaniem oraz Budownictwo.
W tym zastosowaniu wykorzystuje się zdolność materiału do magazynowania, przekazywania lub wytwarzania energii dzięki reakcjom chemicznym albo przemianom jądrowym.
W technice jądrowej znaczenie mają właściwości jąder atomowych, pochłanianie lub emisja promieniowania oraz zachowanie materiału w polu neutronowym i w wysokiej temperaturze.
W materiałach użytkowych wykorzystuje się trwałość, reaktywność lub właściwości mechaniczne i cieplne związków tego pierwiastka.
Pierwiastek znajduje się w okresie 6 i grupie 14. W jego rzeczywistym otoczeniu w układzie okresowym widać między innymi: Ind, Cyna, Antymon, Tal, Ołów, Bizmut. Porównanie tych pozycji pomaga zrozumieć zmiany promienia atomowego, energii jonizacji, elektronów walencyjnych i sposobów tworzenia wiązań.
Wartości opisują pierwiastek lub atom obojętny tam, gdzie ma to zastosowanie. Dane fizyczne mogą zależeć od odmiany alotropowej, ciśnienia i warunków pomiaru.
Pierwiastek albo materiały go zawierające były znane i wykorzystywane już w starożytności, na długo przed powstaniem nowoczesnej teorii atomowej. Dawne zastosowania, późniejsze rozpoznanie chemiczne i współczesna definicja przez liczbę atomową to odrębne etapy historii.
Standardowa masa atomowa jest podawana jako przedział [206.14, 207.94]. Udziały izotopów w naturalnych próbkach mogą się nieznacznie różnić, dlatego pojedyncza wartość dziesiętna nie oddawałaby rzeczywistej zmienności.
Pierwiastek ma co najmniej jeden trwały izotop. Izotopy mają tę samą liczbę protonów, lecz różną liczbę neutronów, dlatego zachowują tożsamość chemiczną pierwiastka, ale różnią się masą atomową.
Niektóre postacie chemiczne tego pierwiastka mogą być toksyczne lub niebezpieczne przy wdychaniu, połknięciu albo długotrwałym kontakcie. Ocena ryzyka musi dotyczyć konkretnego związku i warunków narażenia.