Środki zmniejszające palność
Związki tego pierwiastka zmieniają właściwości materiału lub przebieg procesu chemicznego, wpływając między innymi na trwałość, tarcie, elastyczność lub odporność na ogień.
Antymon to pierwiastek o liczbie atomowej 51 (Sb), położony w okresie 5, grupie 15 i bloku p. Stan odniesienia w temperaturze pokojowej: ciało stałe. Konfiguracja elektronowa: [Kr] 4d10 5s2 5p3.
Pięć elektronów walencyjnych daje pierwiastkom grupy 15 szeroki zakres możliwych stopni utlenienia i sposobów wiązania. Chemia zmienia się od silnie kowalencyjnej u azotu do coraz bardziej metalicznej w dół grupy.
Konfiguracja elektronowa atomu to [Kr] 4d10 5s2 5p3. Liczba i energia elektronów walencyjnych wpływają na tworzenie wiązań, typowe stopnie utlenienia oraz podobieństwa z sąsiednimi pierwiastkami.
W tej grupie spotyka się wodorki, tlenki, kwasy tlenowe lub ich sole, halogenki oraz związki z metalami. Dostępne stopnie utlenienia zmieniają się wyraźnie od azotu do bizmutu.
W temperaturze pokojowej stanem odniesienia jest ciało stałe. Podawana gęstość wynosi 6.697 g/cm³. Temperatura topnienia wynosi 903.8 K (630.6 °C). Temperatura wrzenia wynosi 1 908 K (1 635 °C). Ciśnienie, czystość próbki i struktura krystaliczna mogą wpływać na mierzone właściwości fizyczne.
W praktyce najważniejsze konteksty występowania i zastosowań to: Środki zmniejszające palność, Stopy oraz Półprzewodniki.
Związki tego pierwiastka zmieniają właściwości materiału lub przebieg procesu chemicznego, wpływając między innymi na trwałość, tarcie, elastyczność lub odporność na ogień.
Dodatek tego pierwiastka lub jego związków może zmieniać twardość, wytrzymałość, odporność korozyjną, temperaturę topnienia albo zachowanie materiału w wysokiej temperaturze.
W elektronice wykorzystuje się jego przewodnictwo, właściwości półprzewodnikowe, odpowiedź optyczną albo stabilność chemiczną w cienkich warstwach i elementach urządzeń.
Pierwiastek znajduje się w okresie 5 i grupie 15. W jego rzeczywistym otoczeniu w układzie okresowym widać między innymi: German, Arsen, Selen, Cyna, Antymon, Tellur. Porównanie tych pozycji pomaga zrozumieć zmiany promienia atomowego, energii jonizacji, elektronów walencyjnych i sposobów tworzenia wiązań.
Wartości opisują pierwiastek lub atom obojętny tam, gdzie ma to zastosowanie. Dane fizyczne mogą zależeć od odmiany alotropowej, ciśnienia i warunków pomiaru.
Historia tego pierwiastka obejmuje etap rozpoznania jego odrębności chemicznej, uzyskania próbki oraz późniejszego umieszczenia w układzie okresowym według liczby atomowej.
Standardowa masa atomowa wynosi 121.760(1). Wartość ta odnosi się do składu izotopowego naturalnego materiału ziemskiego, a nie do masy jednego konkretnego atomu.
Pierwiastek ma co najmniej jeden trwały izotop. Izotopy mają tę samą liczbę protonów, lecz różną liczbę neutronów, dlatego zachowują tożsamość chemiczną pierwiastka, ale różnią się masą atomową.
Ryzyko zależy od postaci chemicznej, dawki i drogi narażenia. Czysty pierwiastek, jego jony i związki mogą mieć bardzo różne działanie biologiczne i środowiskowe, dlatego należy korzystać z danych bezpieczeństwa dla konkretnej substancji.