Wëssenschaftlech Fuerschung
Polonium gëtt haaptsächlech hiergestallt, isoléiert oder gemooss, fir atomar, nuklear a periodesch Trends z’ënnersichen, an net fir eng kommerziell Notzung a grousse Quantitéiten.
Polonium ass dat cheemescht Element mat der Uerdnungszuel 84 an dem Symbol Po; et läit an der Period 6, an der Grupp 16 an am p-Block. De Referenz-Aggregatzoustand bei Raumtemperatur ass fest. Seng Elektronekonfiguratioun ass [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p4.
Atomer aus der Grupp 16 hu sechs Valenzelektronen. Bei der Bindungsbildung ginn dacks zwee Elektronen opgeholl oder gedeelt; déi méi schwéier Membere kënnen eng méi breet Palett vun Oxidatiounszoustänn unhuelen.
Bei Polonium hëlleft dës Struktur vun der baussenzeger Schuel z’erklären, firwat Oxiden, Sulfiden, Oxoanionen a kovalent Verbindungen an der Chalkogenfamill esou wichteg sinn.
Hydriden, Oxiden, Sulfiden oder Seleniden, Halogeniden an Oxoanionen si wichteg an der ganzer Grupp 16. Den Oxidatiounszoustand −2 ass bei de méi liichte Chalkogenen heefeg, wärend positiv Oxidatiounszoustänn a méi schwéiere Verbindungen ëmmer méi zougänglech ginn.
De Referenz-Aggregatzoustand bei Raumtemperatur ass fest. Déi uginn Dicht ass 9.196 g/cm³. De Schmëlzpunkt ass 527 K (253.9 °C). De Kachpunkt ass 1 235 K (961.9 °C). Drock, Rengheet a Kristallstruktur kënnen déi gemoosse physikalesch Eegenschafte veränneren.
An der Praxis fënnt een Polonium ënner anerem a folgende Beräicher: Wëssenschaftlech Fuerschung, Nuklear Hëtzt an Geschicht.
Polonium gëtt haaptsächlech hiergestallt, isoléiert oder gemooss, fir atomar, nuklear a periodesch Trends z’ënnersichen, an net fir eng kommerziell Notzung a grousse Quantitéiten.
De radioaktive Zerfall vu Polonium setzt Hëtzt fräi, déi a spezialiséierte wëssenschaftlechen oder Energieversuergungssystemer genotzt ka ginn.
Polonium ass an der Geschicht vun der Chimie, Medezin oder Technik wichteg, och wann déi modern Notzung limitéiert ass.
Polonium läit an der Period 6 an an der Grupp 16. Déi hei gewisen Noperschaft weist: Et läit an der selwechter Period tëscht Wismuth an Astat; Tellur läit an der selwechter Grupp driwwer an Livermorium drënner. Dës Positioune maachen et méiglech, Atomgréisst, Ionisatiounsenergie a Bindungsverhalen mat den nopesch Elementer ze vergläichen.
D’Wäerter beschreiwen, wou et zoutrëfft, d’Element oder den neutralen Atom. Physikalesch Date kënnen vun der allotroper Form, dem Drock an de Miessbedéngungen ofhänken.
D’Entdeckung vu Polonium gëtt mat Pierre Curie a Verbindung bruecht. D’Erkennung vum Element, d’Isolatioun vun enger renger Prouf an d’Zouuerdnung vun der moderner Uerdnungszuel sinn net onbedéngt zur selwechter Zäit geschitt.
Polonium huet keng Standard-Atommass. Et gëtt keng charakteristesch terrestresch Isotopemëschung, aus där ee stabile, no natierlecher Heefegkeet gewiichten Duerchschnëtt bestëmmt kéint ginn.
Polonium huet kee stabilen Isotop. Seng Isotope si radioaktiv; hir Hallefwäertszäiten an Zerfallsaarte si wichteg, wann d’Element gemooss, gehandhabt oder benotzt gëtt.
Polonium ass radioaktiv. D’Aarbecht domat erfuerdert radiologesch Schutzmoossnamen, déi zum Isotop, zur Aktivitéit, zur Stralungsart an zur cheemescher Form passen.