Chemisch element · referentiefiche

84Po

Polonium

Polonium (Po) is element 84 van het periodiek systeem, een post-overgangsmetaal in groep 16, periode 6 en het p-blok. De elektronenconfiguratie [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p4 helpt verklaren hoe het element bindt en reageert; de referentietoestand bij kamertemperatuur is vast.

Atoomnummer84

Standaard atoomgewichtGeen standaard atoomgewicht

Groep16

Periode6

Blokp

Elektronenconfiguratie[Xe] 4f14 5d10 6s2 6p4

Elektronenstructuur

Wat bepaalt de chemie?

Elementen van groep 16 hebben zes valentie-elektronen. Binding, oxidatietoestand en moleculaire of kristallijne structuur bepalen sterk hoe de afzonderlijke elementen zich gedragen.

Voor polonium laat de configuratie [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p4 zien welke buitenste elektronen beschikbaar zijn. Twee elektronen ontbreken voor een volledig gevulde schil, maar covalente binding en meerdere oxidatietoestanden zijn eveneens belangrijk.

Chemische vormen

Verbindingen, ionen en materialen

Veelvoorkomende vormen zijn oxiden, sulfiden of verwante chalcogeniden, hydriden en covalente verbindingen. De balans tussen −2 en positieve oxidatietoestanden hangt af van het element en zijn bindingspartners.

Fysisch gedrag

Toestand en faseovergangen

Bij kamertemperatuur is de referentietoestand vast. De vermelde dichtheid is 9.196 g/cm³. Het smeltpunt is 527 K (253.9 °C). Het kookpunt is 1 235 K (961.9 °C). Druk, zuiverheid en kristalstructuur kunnen gemeten waarden verschuiven; bij elementen met meerdere allotropen kan ook de structuur zelf een duidelijk verschil maken.

Voorkomen en toepassingen

Waar polonium voorkomt en wordt gebruikt

In de praktijk komt polonium vooral naar voren in toepassingen en contexten zoals wetenschappelijk onderzoek, nucleaire warmte en historisch gebruik.

In de praktijk

Concrete toepassingen

Wetenschappelijk onderzoek

Polonium speelt een rol bij wetenschappelijk onderzoek. De relevante eigenschap hangt af van de chemische vorm, samenstelling en het materiaal of proces waarin het element wordt gebruikt.

Nucleaire warmte

Polonium speelt een rol bij nucleaire warmte. De relevante eigenschap hangt af van de chemische vorm, samenstelling en het materiaal of proces waarin het element wordt gebruikt.

Historisch gebruik

Polonium speelt een rol bij historisch gebruik. De relevante eigenschap hangt af van de chemische vorm, samenstelling en het materiaal of proces waarin het element wordt gebruikt.

Positie in het periodiek systeem

Wat de naburige elementen laten zien

Polonium staat in periode 6, groep 16 en het p-blok. De getoonde omgeving bevat onder meer Antimoon, Telluur, Jodium, Bismut. Vergelijking met deze elementen helpt trends in atoomgrootte, ionisatie-energie, elektronegativiteit en binding langs het periodiek systeem te volgen.

Referentiegegevens

Fysische en atomaire eigenschappen

Classificatiepost-overgangsmetaal

Toestand bij kamertemperatuurvast

Elektronenschillen2 · 8 · 18 · 32 · 18 · 6

Dichtheid9.196 g/cm³

Smeltpunt527 K (253.9 °C)

Kookpunt1 235 K (961.9 °C)

Pauling-elektronegativiteit2

Eerste ionisatie-energie812.2kJ/mol

Elektronenaffiniteit136 kJ/mol

De waarden beschrijven het element of het neutrale atoom waar van toepassing. Fysische gegevens kunnen afhangen van allotroop, druk, zuiverheid en meetomstandigheden.

Geschiedenis

Ontdekking en identificatie

De ontdekking van polonium wordt in deze historische registratie in verband gebracht met Pierre Curie. Herkenning als element, isolatie van een zuiver monster en de latere definitie via het atoomnummer vonden niet noodzakelijk op hetzelfde moment plaats.

Isotopen

Hoe isotopensamenstelling de getallen verandert

Polonium heeft geen standaard atoomgewicht. Er bestaat geen karakteristieke natuurlijke isotopenverdeling waaruit een betrouwbare abundantiegewogen gemiddelde waarde kan worden berekend.

Polonium heeft geen stabiele isotopen. De isotopen zijn radioactief; halveringstijd en vervalwijze zijn daarom belangrijk bij meting, gebruik en veilige behandeling.

Veiligheid

Omgang en blootstelling

Polonium is radioactief. De risico’s hangen af van isotoop, activiteit, stralingstype, halveringstijd, chemische vorm en blootstellingsroute; passende radiologische en chemische veiligheidsmaatregelen zijn daarom noodzakelijk.