Χημικό στοιχείο · σελίδα αναφοράς

52Te

Τελούριο

Το στοιχείο «Τελούριο» έχει ατομικό αριθμό 52 και σύμβολο Te. Βρίσκεται στην περίοδο 5, στην ομάδα 16 και στον τομέα p. Σε θερμοκρασία δωματίου η κατάσταση αναφοράς είναι στερεό. Η ηλεκτρονιακή του διαμόρφωση είναι [Kr] 4d10 5s2 5p4.

Ατομικός αριθμός52

Σχετική ατομική μάζα127.60(3)

Ομάδα16

Περίοδος5

Τομέαςp

Ηλεκτρονιακή διαμόρφωση[Kr] 4d10 5s2 5p4

Ηλεκτρονιακή δομή

Τι καθορίζει τη χημεία του

Το στοιχείο «Τελούριο» ανήκει στην ομάδα 16 και έχει έξι ηλεκτρόνια σθένους. Η χημεία του συχνά περιλαμβάνει πρόσληψη ή κοινή χρήση δύο ηλεκτρονίων, ενώ τα βαρύτερα μέλη μπορούν να εμφανίσουν ευρύτερο φάσμα θετικών βαθμίδων οξείδωσης.

Η ηλεκτρονιακή διαμόρφωση [Kr] 4d10 5s2 5p4 εξηγεί γιατί η βαθμίδα −2 είναι συχνή στα ελαφρύτερα χαλκογόνα, ενώ βαθμίδες όπως +4 και +6 αποκτούν μεγαλύτερη σημασία για ορισμένα στοιχεία και ενώσεις της ομάδας.

Χημικές μορφές

Ενώσεις, ιόντα και υλικά

Στις σημαντικές χημικές μορφές του στοιχείου «Τελούριο» περιλαμβάνονται υδρίδια, οξείδια, ενώσεις με θείο ή σελήνιο, αλογονίδια και οξοανιόντα, ανάλογα με το συγκεκριμένο στοιχείο. Η βαθμίδα −2 είναι χαρακτηριστική για πολλά από τα ελαφρύτερα μέλη.

Φυσική συμπεριφορά

Κατάσταση και αλλαγές φάσης

Σε θερμοκρασία δωματίου η κατάσταση αναφοράς είναι στερεό. Η αναφερόμενη πυκνότητα είναι 6.24 g/cm³. Το σημείο τήξης είναι 722.7 K (449.6 °C). Το σημείο βρασμού είναι 1 261 K (987.9 °C). Η πίεση, η καθαρότητα και η κρυσταλλική δομή μπορούν να μεταβάλουν τις μετρούμενες φυσικές τιμές.

Παρουσία και εφαρμογές

Παρουσία και χρήσεις: Τελούριο

Στη Γη, το στοιχείο «Τελούριο» απαντά σε ορυκτά, ενώσεις ή στοιχειακή μορφή ανάλογα με τη χημική του δραστικότητα και το γεωχημικό περιβάλλον. Στην πράξη, σημαντικές εφαρμογές που παρουσιάζονται εδώ είναι Ηλιακά στοιχεία, Θερμοηλεκτρικά υλικά και Κράματα.

Στην πράξη

Παραδείγματα πραγματικών χρήσεων

Ηλιακά στοιχεία

Το στοιχείο «Τελούριο» χρησιμοποιείται σε εφαρμογές που σχετίζονται με «Ηλιακά στοιχεία», όταν οι φυσικές ή χημικές ιδιότητές του προσφέρουν το κατάλληλο πλεονέκτημα.

Θερμοηλεκτρικά υλικά

Το στοιχείο «Τελούριο» χρησιμοποιείται σε εφαρμογές που σχετίζονται με «Θερμοηλεκτρικά υλικά», όταν οι φυσικές ή χημικές ιδιότητές του προσφέρουν το κατάλληλο πλεονέκτημα.

Κράματα

Το στοιχείο «Τελούριο» χρησιμοποιείται σε εφαρμογές που σχετίζονται με «Κράματα», όταν οι φυσικές ή χημικές ιδιότητές του προσφέρουν το κατάλληλο πλεονέκτημα.

Θέση στον περιοδικό πίνακα

Τι δείχνουν τα γειτονικά στοιχεία

Το στοιχείο «Τελούριο» βρίσκεται στην περίοδο 5 και στην ομάδα 16. Η σύγκριση με τα πραγματικά γειτονικά στοιχεία του πίνακα βοηθά να εξεταστούν τάσεις όπως το ατομικό μέγεθος, η ενέργεια ιοντισμού, η ηλεκτραρνητικότητα και ο χαρακτήρας των χημικών δεσμών.

Δεδομένα αναφοράς

Φυσικές και ατομικές ιδιότητες

Κατηγορίαμεταλλοειδές

Κατάσταση σε θερμοκρασία δωματίουΣτερεό

Ηλεκτρονιακές στιβάδες2 · 8 · 18 · 18 · 6

Πυκνότητα6.24 g/cm³

Σημείο τήξης722.7 K (449.6 °C)

Σημείο βρασμού1 261 K (987.9 °C)

Ηλεκτραρνητικότητα Pauling2.1

Πρώτη ενέργεια ιοντισμού869.3 kJ/mol

Ηλεκτρονική συγγένεια190.2 kJ/mol

Οι τιμές αφορούν το στοιχείο ή το ουδέτερο άτομο, όπου αυτό εφαρμόζεται. Τα φυσικά δεδομένα μπορεί να εξαρτώνται από το αλλότροπο, την πίεση και τις συνθήκες μέτρησης.

Ιστορία

Ανακάλυψη και ταυτοποίηση

Η ανακάλυψη του στοιχείου «Τελούριο» συνδέεται με Franz-Joseph Müller von Reichenstein. Η αναγνώριση του στοιχείου, η απομόνωση καθαρού δείγματος και η απόδοση του σύγχρονου ατομικού αριθμού δεν συνέβησαν απαραίτητα την ίδια στιγμή.

Ισότοπα και ατομική μάζα

Πώς η ισοτοπική σύσταση αλλάζει τις τιμές

Η σχετική ατομική μάζα αναφοράς είναι 127.60(3). Η τιμή αφορά τη συνήθη ισοτοπική σύσταση φυσικού γήινου υλικού και όχι τη μάζα ενός συγκεκριμένου ατόμου.

Το στοιχείο «Τελούριο» έχει τουλάχιστον ένα σταθερό ισότοπο. Τα ισότοπα έχουν τον ίδιο αριθμό πρωτονίων, άρα την ίδια στοιχειακή ταυτότητα, αλλά διαφορετικό αριθμό νετρονίων και διαφορετικές ατομικές μάζες.

Ασφάλεια

Χειρισμός και έκθεση

Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με το στοιχείο «Τελούριο» εξαρτώνται από τη χημική μορφή, τη δόση και την οδό έκθεσης. Το καθαρό στοιχείο, τα ιόντα και οι ενώσεις του μπορεί να έχουν πολύ διαφορετικές βιολογικές και περιβαλλοντικές επιδράσεις, γι’ αυτό πρέπει να χρησιμοποιούνται τα δεδομένα ασφαλείας της συγκεκριμένης ουσίας.