Poznaj kształty orbitali s, p, d i f, ich orientacje, liczby kwantowe i węzły. Widok rozdziela część kątową od wodoropodobnej struktury radialnej — nie pokazuje torów elektronów.
Powierzchnia pokazuje część kątową orbitalu rzeczywistego. Dwa odcienie oznaczają przeciwne fazy funkcji falowej, a nie ładunki elektryczne. Strukturę radialną pokazuje osobny wykres poniżej.
Krzywa przedstawia znormalizowane r²|Rₙℓ(r)|² dla wodoru (Z = 1). Wewnętrzne zera są sferycznymi węzłami radialnymi.
Orbital jest stanem kwantowym, a nie trajektorią elektronu wokół jądra.
Powierzchnia 3D pokazuje strukturę kierunkową. Rodzinę s, p, d lub f wyznacza ℓ.
Wykres radialny pokazuje, jak prawdopodobieństwo rozkłada się z odległością. Zmiana n może dodać węzły radialne nawet przy tej samej rodzinie kątowej.
W węźle funkcja falowa jest równa zeru. Dwa odcienie powierzchni oznaczają przeciwne fazy, nie ładunek dodatni i ujemny.
Liczba rzeczywistych orientacji wynosi 2ℓ+1. Każdy orbital może pomieścić najwyżej dwa elektrony.
Magnetyczna liczba kwantowa mℓ przyjmuje 2ℓ+1 wartości od −ℓ do +ℓ. Znane orbitale rzeczywiste, takie jak pₓ, pᵧ i dxy, są rzeczywistymi kombinacjami liniowymi zespolonych funkcji własnych mℓ, dlatego nie można każdemu z nich przypisać jednej unikalnej wartości mℓ.