Speciale glassoorten
Verbindingen van seleen kunnen aan glas worden toegevoegd om kleur, lichtabsorptie, brekingsindex of andere optische eigenschappen te veranderen.
Seleen (Se) is element 34 van het periodiek systeem, een polyatomisch niet-metaal in groep 16, periode 4 en het p-blok. De elektronenconfiguratie [Ar] 3d10 4s2 4p4 helpt verklaren hoe het element bindt en reageert; de referentietoestand bij kamertemperatuur is vast.
Elementen van groep 16 hebben zes valentie-elektronen. Binding, oxidatietoestand en moleculaire of kristallijne structuur bepalen sterk hoe de afzonderlijke elementen zich gedragen.
Voor seleen laat de configuratie [Ar] 3d10 4s2 4p4 zien welke buitenste elektronen beschikbaar zijn. Twee elektronen ontbreken voor een volledig gevulde schil, maar covalente binding en meerdere oxidatietoestanden zijn eveneens belangrijk.
Veelvoorkomende vormen zijn oxiden, sulfiden of verwante chalcogeniden, hydriden en covalente verbindingen. De balans tussen −2 en positieve oxidatietoestanden hangt af van het element en zijn bindingspartners.
Bij kamertemperatuur is de referentietoestand vast. De vermelde dichtheid is 4.81 g/cm³. Het smeltpunt is 494.2 K (221.1 °C). Het kookpunt is 958 K (684.9 °C). Druk, zuiverheid en kristalstructuur kunnen gemeten waarden verschuiven; bij elementen met meerdere allotropen kan ook de structuur zelf een duidelijk verschil maken.
In de praktijk komt seleen vooral naar voren in toepassingen en contexten zoals speciale glassoorten, elektronica en biologie.
Verbindingen van seleen kunnen aan glas worden toegevoegd om kleur, lichtabsorptie, brekingsindex of andere optische eigenschappen te veranderen.
Seleen wordt in elektronische componenten of functionele materialen gebruikt wanneer zijn elektrische, magnetische of halfgeleidende eigenschappen nuttig zijn.
Seleen speelt een rol bij biologie. De relevante eigenschap hangt af van de chemische vorm, samenstelling en het materiaal of proces waarin het element wordt gebruikt.
Seleen staat in periode 4, groep 16 en het p-blok. De getoonde omgeving bevat onder meer Fosfor, Zwavel, Chloor, Arseen. Vergelijking met deze elementen helpt trends in atoomgrootte, ionisatie-energie, elektronegativiteit en binding langs het periodiek systeem te volgen.
De waarden beschrijven het element of het neutrale atoom waar van toepassing. Fysische gegevens kunnen afhangen van allotroop, druk, zuiverheid en meetomstandigheden.
De ontdekking van seleen wordt in deze historische registratie in verband gebracht met Jöns Jakob Berzelius. Herkenning als element, isolatie van een zuiver monster en de latere definitie via het atoomnummer vonden niet noodzakelijk op hetzelfde moment plaats.
Het standaard atoomgewicht is 78.971(8). Deze waarde beschrijft de natuurlijke isotopensamenstelling van terrestrisch materiaal en is niet de massa van één specifiek atoom.
Seleen heeft ten minste één stabiele isotoop. Isotopen hebben hetzelfde aantal protonen en horen dus bij hetzelfde element, maar verschillen in neutronental en atoommassa.
De risico’s van seleen hangen af van chemische vorm, dosis en blootstellingsroute. Het element, zijn ionen en zijn verbindingen kunnen zeer verschillende biologische en milieueffecten hebben; controleer daarom de veiligheidsgegevens van de werkelijk gebruikte stof.